Hz. Muhammed Resulüllah (S.A.V.) insanın yalnız kendi işi ile meşgul  olması, başkalarını tenkit etmekle vakit geçirmemesi, ve kendini  ilgilendirmeyen işlere karışmaması en güzel İslâmî vasıflardır, diye telkinde  bulunurdu. Bu, dünyada barış ve nizam tesisi yolunda büyük faydası  dokunacak bir prensiptir. Dertlerimizden büyük bir kısmı, bir çok kimselerin  kendilerine ait olmayan işlere hiç lüzumu yokken karışmaya kalkışmasından  ve sıkıntı içinde bulunanlara yardım için işbirliği yapmayı esirgemesinden  ileri geliyor.Hz. Resulüllah (S.A.V.) karşılıklı işbirliğine çok önem verirdi. Bir şahıs  ceza olarak bir miktar para ödemeye mecbur kalırsa ve fakat bunun  tamamını ödemeye gücü yetmezse, komşuları veya hemşehrileri veya  mensup olduğu kabilenin fertleri aralarında iane toplayarak borcun geri  kalan kısmını kapamalıdırlar, şeklinde bir kural koymuştu. Bir takım  insanlar bazen Resulüllah'ın (S.A.V.) evi civarına gelip yerleşirler ve vakitlerini bir  çok şekillerde İslâmiyet’e hizmet etmekle geçirirlerdi. Onların mütevazi  ihtiyaçlarını karşılamaları için, Resulüllah (S.A.V.) kendi akrabalarına  her zaman tavsiyede bulunurdu. Hz. Enes’in (R.A.) rivayetine göre, Hz. Resulüllah’ın (S.A.V.) sağlığında iki kardeş İslâm’a gelmişlerdi. Biri  Resulüllah’ın yanında kaldı, öteki ise kendi sanatında çalışmaya devam etti.  Sanat sahibi olan, sonraları kardeşinin tembel tembel vakit geçirdiğinden  Resulüllah'a şikâyette bulundu. Hz. Resulüllah (S.A.V.) ona: "Kardeşin  yüzünden Allah (C.C.) sana da rızkını veriyor. Bundan dolayı, onun  ihtiyaçlarını sağlaman ve dine hizmet etmesi için onu serbest bırakman  uygun olur" dedi (Tirmizi).Bir seyahat esnasında Resulüllah'ın (S.A.V.) kafilesi konak yerine gelince,  sahabeler geceyi geçirmek için derhal çadırları hazırlamaya koyulmuşlardı. Hz. Resulüllah (S.A.V.) "Bana yapacak bir iş vermiyorsunuz; Bari ben  de gidip yakacak odun toplayım" dedi. Sahabeler itiraz edip "Ya Resul  Allah! Lâzım gelen her işi yapmak için biz burada dururken sen öyle şeylerle  niçin uğraşacaksın?" dediler. Hz. Resulüllah (S.A.V.) "Hayır, hayır.  Yapılması gereken işlerden hisseme düşeni yapmak benim için bir vazifedir"  cevabını verdi ve pişirilecek yemek için ormandan odun topladı (Zurkani,  Cilt 2, Sahife 306).